Αντόρα Σβίτακ: Τι μπορούν να μάθουν οι ενήλικες από τα παιδιά.

Θα ήθελα να ξεκινήσω με μία ερώτηση: Πότε ήταν η τελευταία φορά που η συμπεριφορά σας χαρακτηρίστηκε παιδαριώδης; Για παιδιά σαν και μένα, ο χαρακτηρισμός της συμπεριφοράς μας ως παιδαριώδης μπορεί να είναι συχνό φαινόμενο. Κάθε φορά που έχουμε παράλογες απαιτήσεις, επιδεικνύουμε ανεύθυνη συμπεριφορά, ή παρουσιάζουμε οποιαδήποτε άλλα στοιχεία ενός κανονικού αμερικανού πολίτη, χαρακτηριζόμαστε ως παιδαριώδεις, κάτι το οποίο πραγματικά με ενοχλεί. Τελικά, ρίξτε μια ματιά σε αυτά τα γεγονότα: Ιμπεριαλισμός και αποικιοκρατία, παγκόσμιοι πόλεμοι, Τζορτζ Μπους. Αναρωτηθείτε: Ποιος είναι υπεύθυνος; Οι ενήλικες.

Ας δούμε τώρα τι έχουν κάνει τα παιδιά. Η Άννα Φρανκ αγγιξε εκατομμύρια με τη συγκλονιστική μαρτυρία της για το Ολοκαύτωμα, ο Ρούμπυ Μπρίτζες βοήθησε να σταματήσει ο ρατσιστικός διαχωρισμός στις Η.Π. Α, και, πιο πρόσφατα, ο Τσάρλυ Σίμσον βοήθησε να συγκεντρωθούν 120.000 λίρες για την Αϊτή με το μικρό του ποδήλατο. Έτσι, όπως βλέπετε να αποδεικνύεται από τέτοια παραδείγματα, η ηλικία δεν έχει καμία σχέση με τον χαρακτηρισμό. Τα χαρακτηριστικά στα οποία αναφέρεται η λέξη παιδαριώδης εμφανίζονται τόσο συχνά σε ενήλικες που απαιτείται να εξοβελίσουμε ετούτη τη λέξη ηλικιακής προκατάληψης, όταν επικρίνουμε συμπεριφορές που σχετίζονται με την ανευθυνότητα και την ανορθολογική σκέψη.

(Χειροκρότημα)

Σας ευχαριστώ.

Ύστερα πάλι, ποιος μπορεί να πει ότι ορισμένοι τύποι ανορθολογικής σκέψης δεν είναι ακριβώς εκείνο που επιζητεί ο κόσμος; Ίσως να είχατε μεγάλα σχέδια παλαιότερα, τα οποία διακόψατε, σκεφτόμενοι: Αυτό είναι αδύνατο ή αυτό κοστίζει πάρα πολύ ή αυτό δεν θα με ωφελήσει. Καλώς ή κακώς, εμείς τα παιδιά δεν κωλυόμαστε τόσο όταν σκεφτόμαστε λόγους που να εμποδίζουν τις πράξεις μας. Τα παιδιά μπορούν να είναι γεμάτα εμπνευσμένες προσδοκίες και ελπιδοφόρες σκέψεις, όπως η ευχή μου να μη μείνει κανείς πεινασμένος ή να ήταν όλα δωρεάν, πράγμα ουτοπικό. Πόσοι από εσάς ακόμη ονειρεύεστε με αυτόν τον τρόπο και πιστεύετε στις δυνατότητες πραγματοποίησης; Ορισμένες φορές η γνώση της ιστορίας συνάμα οι προηγούμενες αποτυχίες των ουτοπικών ιδανικών μπορεί να μας δυσκολεύουν, διότι γνωρίζετε πως αν όλα ήταν δωρεάν, τα αποθέματα τροφής θα εξαντλούνταν, θα σπάνιζαν και θα οδηγούμασταν στο χάος. Από την άλλη μεριά όμως, εμείς τα παιδιά εξακολουθούμε να ονειρευόμαστε την τελειότητα. Και αυτό είναι καλό, διότι εάν θέλουμε να πραγματοποιήσουμε κάτι, πρέπει πρώτα να το ονειρευτούμε.

Πολυτρόπως, η τόλμη μας να ονειρευόμαστε βοηθά στην επέκταση των ορίων των δυνατοτήτων. Για παράδειγμα, το Μουσείο Γυαλιού στην Τακόμα της Ουάσινγκτον, την πολιτεία καταγωγής μου - Ζήτω η Ουάσινγκτον - (Χειροκρότημα) έχει ένα πρόγραμμα που λέγεται, Τα Παιδιά Σχεδιάζουν Γυαλί, όπου παιδιά φτιάχνουν δικά τους σχέδια υαλοτεχνίας. Τώρα, ο φιλοξενούμενος καλλιτέχνης είπε ότι πήραν κάποιες από τις καλύτερες ιδέες τους από το πρόγραμμα, επειδή τα παιδιά δεν σκέφτονται τους περιορισμούς στο φύσημα του γυαλιού σε συγκεκριμένα καλούπια. Απλά έχουν καλές ιδέες. Όταν εσείς σκέφτεστε το γυαλί, ίσως να σκέφτεστε τα πολύχρωμα σχέδια Τσιχούλι ή ίσως Ιταλικά βάζα, όμως τα παιδιά προκαλούν τους υαλοτέχνες να τα ξεπεράσουν, βάζοντάς τους στο βασίλειο των ερωτοχτυπημένων φιδιών ή των μπέικον-παιδιών, που βλέπετε έχουν την "ματιά-κρέας". (Γέλιο)

Τώρα, η εγγενής σοφία μας δεν χρειάζεται να είναι γνώση εκ των έσω. Τα παιδιά μαθαίνουν αρκετά από τους ενήλικες και έχουμε πολλά να μοιραστούμε. Νομίζω πως οι ενήλικες πρέπει να αρχίσουν να μαθαίνουν από τα παιδιά. Τις περισσότερες ομιλίες μου τις κάνω μπροστά σε εκπαιδευτικό κοινό, δασκάλους και μαθητές και μου αρέσει αυτή η αναλογία. Δεν θα έπρεπε να είναι ένας δάσκαλος στην κεφαλή της τάξης ορίζοντας στους μαθητές τι να κάνουν. Οι μαθητές θα έπρεπε να διδάσκουν τους δασκάλους τους. Η μάθηση μεταξύ ενηλίκων και παιδιών θα έπρεπε να είναι αμοιβαία. Η πραγματικότητα, δυστυχώς, είναι λίγο διαφορετική και αφορά κυρίως την εμπιστοσύνη ή την απουσία της.

Αν δεν εμπιστεύεσαι κάποιον, του βάζεις περιορισμούς, σωστά; Αν αμφισβητώ την ικανότητα της μεγαλύτερης αδερφής μου να μου επιστρέψει το επιτόκιο 10% που καθόρισα στο τελευταίο της δάνειο, θα παρακρατήσω την ικανότητά της να μου πάρει περισσότερα χρήματα έως ότου μου τα επιστρέψει.(Γέλιο) Αληθινή ιστορία, παρεμπιπτόντως. Οι ενήλικες φαίνεται πως έχουν μια επικυρίαρχη περιοριστική αντιμετώπιση προς τα παιδιά από κάθε "μην το κάνεις αυτό", "μη κάνεις εκείνο" του σχολικού εγχειριδίου, μέχρι περιορισμούς στη χρήση του διαδικτύου στο σχολείο. Όπως δείχνει η ιστορία, τα καθεστώτα γίνονται καταπιεστικά όταν είναι επίφοβη η διατήρηση του ελέγχου. Και παρόλο που οι ενήλικες μπορεί να μην έχουν φτάσει στο επίπεδο των απολυταρχικών καθεστώτων, τα παιδιά έχουν καθόλου, ή πολύ λίγο, λόγο στη δημιουργία των κανόνων, όταν θα έπρεπε να υπάρχει αμοιβαία αντιμετώπιση, εννοώντας ότι ο πληθυσμός ενηλίκων θα έπρεπε να μαθαίνει και να εισακούει τις επιθυμίες του νεότερου πληθυσμού.

Τώρα, αυτό που είναι χειρότερο από τον περιορισμό είναι ότι οι ενήλικες συχνά υποτιμούν τις ικανότητες των παιδιών. Λατρεύουμε τις προκλήσεις, αλλά όταν οι προσδοκίες είναι χαμηλές, πιστέψτε με, θα βαλτώσουμε. Οι δικοί μου γονείς είχαν μόνο υψηλές προσδοκίες από την αδερφή μου και εμένα. Εντάξει, δεν μας είπαν να γίνουμε γιατροί ή δικηγόροι ή κάτι παρεμφερές, όμως ο μπαμπάς μου μας διάβαζε για τον Αριστοτέλη και πρωτοπόρους μαχητές μικροβίων όταν τα υπόλοιπα παιδιά άκουγαν το "Χαρωπά τα δυό μου χέρια τα χτυπώ". Εντάξει, το έχουμε ακούσει και αυτό, αλλά οι "Μαχητές μικροβίων" σκίζουν. (Γέλιο)

Μου άρεσε να γράφω από τα τέσσερά μου χρόνια και όταν έγινα έξι η μαμά μου μού έφερε ένα λάπτοπ με ενσωματωμένο το Γουόρντ της Μάικροσοφτ. Σε ευχαριστώ Μπιλ Γκέιτς και σ' ευχαριστώ Μαμά. Έγραψα περισσότερες από 300 μικρές ιστορίες σε εκείνο το μικρό λάπτοπ και ήθελα να τα εκδώσω. Αντί να χλευάσουν αυτή την ιδιοτροπία, ότι ένα παιδί ήθελε να εκδοθεί, αντί να πουν περίμενε μέχρι να μεγαλώσεις, οι γονείς μου με υποστήριξαν. Αρκετοί εκδότες δεν ήταν αρκετά ενθαρρυντικοί. Ένας μεγάλος εκδότης παιδικών βιβλίων ειρωνικά είπε ότι δεν συνεργάζονται με παιδιά. Εκδότης παιδικών βιβλίων που δεν συνεργάζεται με παιδιά; Δεν ξέρω, αλλά σαν να απομονώνετε ένα μεγάλο πελάτη εκεί. (Γέλιο) Όμως, ένας εκδότης, οι εκδόσεις Άκτσιον, ήθελαν να κάνουν το βήμα και να με εμπιστευτούν και να ακούσουν αυτά που είχα να πω. Εξέδωσαν το πρώτο μου βιβλίο, "Ιπτάμενα Δάχτυλα" - το βλέπετε εδώ - και από εκεί ξεκίνησαν: ομιλίες σε εκατοντάδες σχολεία, χαιρετισμοί σε χιλιάδες εκπαιδευτικούς, και τελικώς, σήμερα, να μιλάω σε εσάς.

Εκτιμώ την προσοχή σας σήμερα, διότι για να δείξεις ότι πραγματικά ενδιαφέρεσαι, ακούς. Όμως υπάρχει ένα πρόβλημα σε αυτή τη ρόδινη εικόνα των παιδιών να είναι πολύ καλύτερα από τους ενήλικες. Τα παιδιά μεγαλώνουν και γίνονται ενήλικες όπως εσείς. (Γέλιο) Ή ακριβώς όπως εσείς, αλήθεια; Ο σκοπός είναι να μη μετατραπούν τα παιδιά στο δικό σας τύπο ενήλικα, αλλά να γίνουν καλύτεροι ενήλικες από ότι γίνατε εσείς, πράγμα που δεν είναι τόσο προκλητικό λαμβάνοντας υπόψιν τα διαπιστευτήριά σας, όμως ο τρόπος που συμβαίνει η πρόοδος είναι καθώς νέες γενιές και νέες εποχές μεγαλώνουν και αναπτύσσονται και γίνονται καλύτερες από τις προηγούμενες. Είναι ο λόγος που δεν είμαστε πια στο Μεσαίωνα. Άσχετα με το ποια είναι η θέση σας στη ζωή , είναι επιτακτικό να δημιουργείτε ευκαιρίες στα παιδιά έτσι ώστε να μεγαλώσουμε και να σας εντυπωσιάσουμε. (Γέλιο)

Ενήλικες και φίλοι TEDστερς, πρέπει να ακούτε και να μάθετε από τα παιδιά να μας εμπιστεύεστε και να περιμένετε περισσότερα από εμάς. Πρέπει να μας ακούσετε σήμερα, διότι θα είμαστε οι ηγέτες του αύριο, το οποίο σημαίνει πως εμείς θα σας φροντίζουμε όταν θα είστε γέροι και ξεμωραμένοι. Όχι, αστειεύομαι. Όχι, αλήθεια, εμείς θα είμαστε η επόμενη γενιά, εκείνοι που θα πάνε αυτόν το κόσμο μπροστά. Και σε περίπτωση που δεν πιστεύετε πως αυτό έχει νόημα, θυμηθείτε πως η κλωνοποίηση είναι εφικτή και σημαίνει πως πρέπει να ξαναπεράσετε την παιδική ηλικία, στην οποία περίπτωση, θα θέλετε να εισακουστείτε όπως η δική μου γενιά. Ο κόσμος χρειάζεται ευκαιρίες για νέους ηγέτες και νέες ιδέες. Τα παιδιά χρειάζονται ευκαιρίες για να ηγηθούν και να πετύχουν. Είστε έτοιμοι για την πρόκληση; Διότι τα προβλήματα του κόσμου δεν θα έπρεπε να είναι κειμήλια της ανθρώπινης οικογένειας.

Σας ευχαριστώ. (Χειροκρότημα) Σας ευχαριστώ. Σας ευχαριστώ.