Άρον Κόμπλιν: Μια έντεχνη αναπαράσταση της ανθρώπινης φύσης

Πιστεύω πως τα ηλεκτρονικά δεδομένα μας κάνουν πιο ανθρώπινους. Συλλέγουμε και δημιουργούμε δεδομένα κάθε είδους για το πώς ζούμε τη ζωή μας και αυτό μας επιτρέπει να μοιραστούμε καταπληκτικές ιστορίες. Πρόσφατα, ένας σοφός θεωρητικός των ΜΜΕ ανάρτησε στο Τουίτερ «όπως ο 19ος αιώνας καθορίστηκε από το μυθιστόρημα και ο 20ος από τον κινηματογράφο, έτσι και ο 21ος θα καθοριστεί από τη διεπαφή.» Πιστεύω πως η δήλωση αυτή θα αποδεικτεί αληθινή. Οι ζωές μας τροφοδοτούνται από δεδομένα και η παρουσίαση αυτών των δεδομένων είναι μια ευκαιρία για τη δημιουργία διεπαφών που μας επιτρέπουν να αφηγηθούμε. Έτσι λοιπόν θα σας παρουσιάσω κάποια δείγματα της δουλειάς μου των τελευταίων δύο ετών και τα οποία αντικατοπτρίζουν τις ζωές και τα συστήματά μας.

Αυτή η δουλειά ονομάζεται Αεροπορικά Δρομολόγια. Αυτό που βλέπετε είναι η αεροπορική κίνηση πάνω από τη Β. Αμερική μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο. Όπως βλέπετε, η κίνηση λιγοστεύει το βράδυ που όλοι πάνε για ύπνο. Στη συνέχεια, βλέπετε τις νυχτερινές ώρες στη Δυτική Ακτή αεροσκάφη που διασχίζουν την χώρα προς την Ανατολική Ακτή. Έπειτα, θα δείτε πως σιγά σιγά ξυπνούν όλοι στην Ανατολική Ακτή, ενώ Ευρωπαϊκές πτήσεις έρχονται από την πάνω δεξιά γωνία. Όλοι κινούνται από την Ανατολική πρός τη Δυτική Ακτή. Εδώ είναι το Σαν Φρανσίσκο και το Λος Άντζελες που ξεκινούν τα ταξίδια τους προς τη Χαβάη στην κάτω αριστερή γωνία.

Είναι άλλο να λέμε πως 140,000 αεροσκάφη παρακολουθούνται από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση ταυτόχρονα, και άλλο να βλέπουμε με τα μάτια μας αυτό το σύστημα με την συνεχή ροή του. Βλέπουμε ένα στιγμιότυπο με τα ίδια δεδομένα, μόνο που εδώ τα ομαδοποίησα με διαφορετικά χρώματα για να ξεχωρίσουμε την ποικιλία των αεροσκαφών που βρίσκονται στον ουρανό. Έτσι ξεκίνησα να το φτιάχνω, και το καταχώρησα στους χάρτες της Γκουγκλ, ώστε οι χρήστες να μπορούν να μεγενθύνουν την εικόνα και να δουν τα αεροδρόμια και την κίνηση των αεροσκαφών. Εδώ λοιπόν βλέπουμε ότι το άσπρο χρώμα αντιπροσωπεύει τις χαμηλές πτήσεις και το μπλε τα μεγαλύτερα ύψη. Υπάρχει η δυνατότητα για ζουμ. Αυτή είναι η Ατλάντα σε κοντινό πλάνο. Βλέπουμε πως είναι ένα μεγάλο εμπορικό αεροδρόμιο με μεγάλη δραστηριότητα. Επίσης μπορούμε να αλλάξουμε τα κριτήρια αναζήτησης με βάση ύψος πτήσης, μοντέλο και κατασκευαστή. Και πάλι υπάρχει μεγάλη ποικιλία. Μπορεί κανείς επίσης να εξερευνήσει διάφορα αεροδρόμια και τα δρομολόγιά τους. Τώρα κοιτάμε την Ανατολική Ακτή. Βλέπετε το χάος που επικρατεί στη Νέα Υόρκη και όλα αυτά που πρέπει να επιβλέπουν οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας με τα κεντρικά γειτονικά αεροδρόμια.

Αλλά ας κάνουμε ένα βήμα πίσω για να δούμε τις Η.Π.Α. Αυτή είναι η Φλώριδα κάτω δεξιά. Αν κινηθούμε προς τη Δυτική Ακτή, θα δούμε το Σαν Φρανσίσκο και το Λος Άντζελες και τις λιγότερο πολυσύχναστες ζώνες προς τη Νεβάδα και την Αριζόνα. Εκεί κάτω είμαστε εμείς στο Λ.Α. και το Λονγκ Μπητς πιο κάτω. Ξεκίνησα να λαμβάνω υπόψη μου και άλλες παραμέτρους, επειδή ο καθένας μπορεί να χρησιμοποιήσει τα δεδομένα αυτά διαφορετικά. Αυτό είναι μια αναπαράσταση των απογειώσεων και προσγειώσεων. Όπως βλέπετε, με την πάροδο του χρόνου, τα αεροδρόμια αλλάζουν. Παρατηρείτε τα επαναλαμβανόμενα δρομολόγια που ξεκινούν στο κάτω μέρος της οθόνης. Και όπως βλέπετε, τελικώς οι κατευθύνσεις αλλάζουν.

Αυτή είναι ακόμα μια δουλειά μου, που ολοκληρώθηκε σε συνεργασία με το εργαστήριο Σένσιμπλ Σίτις στο ΜΙΤ. Πρόκειται για μια απεικόνιση των διεθνών τηλεπικοινωνιών. Σε αυτό το πλάνο βλέπουμε την επικοινωνία της Νέας Υόρκης με άλλες πόλεις του εξωτερικού. Αυτή την υδρόγειο την εκθέσαμε στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στη Νέα Υόρκη στα πλαίσια την έκθεσης «Σχέδιο και το Ελαστικό Μυαλό». Είχαμε ζωντανή εικοσιτετράωρη μετάδοση, ώστε να μπορεί κανείς να δει τις εναλλαγές και κάποια δημογραφικά στοιχεία στα οποία είχαμε πρόσβαση μέσω δεδομένων της AT&T. Αυτή είναι ακόμα μια συνεργασία μου με το εργαστήριο Σένσιμπλ Σίτις και το CurrentCity.org. Είναι η απεικόνιση των γραπτών μηνυμάτων που εστάλησαν στο Άμστερνταμ. Έτσι λοιπόν μπορεί κανείς να δει την καθημερινή ροή μηνυμάτων που αποστέλλονται από διάφορες περιοχές της πόλης, ως την Παραμονή της Πρωτοχρονιάς, που όλοι στέλνουν «Καλή Χρονιά!»

(Γέλια)

Πρόκειται για ένα διαδραστικό εργαλείο που επιτρέπει στους χρήστες να κινηθούν σε διάφορα μέρη της πόλης. Αυτό απεικονίζει μια άλλη περίσταση, γνωστή ως Μέρα της Βασίλισσας. Και πάλι βλέπουμε τη ροή γραπτών μηνυμάτων από διάφορες περιοχές της πόλης. Τώρα θα δούμε πως οι άνθρωποι μαζεύονται σιγά σιγά στο κέντρο της πόλης για να γιορτάσουν την παραμονή, δηλαδή κάπου εδώ. Και μετά βλέπουμε πως οι άνθρωποι γιορτάζουν την επόμενη μέρα. Μπορεί κανείς να σταματήσει, να πάει πίσω ή μπροστά για να δει διαφορετικά στάδια.

Και τώρα πάμε σε κάτι τελείως διαφορετικό. Κάποιοι ίσως το αναγνωρίζετε. Είναι η σκακιστική μηχανή του βαρώνου Βόλφγκανγκ φον Κέμπελεν, αυτό το καταπληκτικό ρομπότ που έπαιζε εξαιρετικά σκάκι. Μόνο που δεν ήταν τελικά ρομπότ. Μέσα σ’αυτό το κουτί κρυβόταν ένας άνδρας χωρίς πόδια που έλεγχε τη μηχανή αυτή. Από το γεγονός εμπνεύστηκε μια διαδικτυακή υπηρεσία της Άμαζον, ο «Μηχανικός Τούρκος», που πήρε το όνομά του από τη μηχανή αυτή. Η υπηρεσία βασίζεται στη λογική ότι κάποια πράγματα είναι εύκολα για τους ανθρώπους αλλά πραγματικά δύσκολα για τους υπολογιστές. Έτσι, έφτιαξαν αυτη τη διαδικτυακή υπηρεσία με τη λογική ότι οποιοσδήποτε προγραμματιστής μπορεί να φτιάξει ένα λογισμικό και να αξιοποιήσει το μυαλό χιλιάδων ανθρώπων. Η μια μου πλευρά, αυτή του σπασίκλα, σκέφτηκε: «Καταπληκτικό. Μπορώ να αξιοποιήσω το μυαλό χιλιάδων ανθρώπων.» Και η άλλη μου πλευρά, του άλλου σπασίκλα, σκέφτηκε: «Αυτό είναι φρικτό και τελείως αλλόκοτο. Τί σημαίνει αυτό για το μέλλον της ανθρωπότητας το να είμαστε όλοι συνδεδεμένοι με ένα ανθρωποειδές;» Πιθανώς να ήμουν λίγο υπερβολικός. Όμως, τί συμβαίνει όταν αγνοούμε το γενικό πλαίσιο αυτού στο οποίο δουλεύουμε, κάνοντας διάφορες μικροδουλειές;

Έτσι, δημιούργησα ένα εργαλείο σχεδιασμού. Ζήτησα από τους χρήστες να ζωγραφίσουν ένα πρόβατο που να κοιτάζει προς τα αριστερά και δεσμεύτηκα να πληρώσω δύο σεντς για την συμβολή τους. Και ξεκίνησα να συλλέγω πρόβατα. Συνέλεξα πολλά, πάρα πολλά διαφορετικά πρόβατα. Πολλά. Πήρα τα πρώτα 10,000 πρόβατα που συνέλεξα και τα ανέβασα στον ιστότοπο TheSheepMarket.com, απ’ όπου μπορεί κανείς να αγοράσει συλλογές είκοσι προβάτων. Δεν μπορεί να επιλέξει κανείς μεμονωμένα πρόβατα, αλλά μπορεί να αγοράσει μια σειρά γραμματοσήμων ως προιόν. Και ταυτόχρονα από αυτόν τον πίνακα απλά κατευθύνοντας το ποντίκι προς κάποιο συγκεκριμένο πρόβατο, μπορείς να δεις την ανθρώπινη συμβολή σε αυτή την καθόλα μηχανική διαδικασία. Πιστεύω πως υπάρχει κάτι πολύ ενδιαφέρον στο να παρατηρεί κανείς τους ανθρώπους σε μια δημιουργική προσπάθεια. Είναι κάτι με το οποίο μπορούμε να ταυτιστούμε, δηλαδή η δημιουργική διαδικασία του να προσπαθούμε να φτιάξουμε κάτι από το τίποτα. Νομίζω ότι είναι πολύ ενδιαφέρον να αντιπαραθέσουμε το ανθρώπινο στοιχείο έναντι αυτού του τεράστιου πίνακα. Η δουλειά κάποιων ήταν καταπληκτική.

Και τώρα, κάποια στατιστικά από αυτή τη δουλειά. Ταχύτητα παραγωγής κατά προσέγγιση: 11 πρόβατα την ώρα, που θα ισοδυναμούσε με μισθό 69 σεντς την ώρα. 662 πρόβατα απορρίφθηκαν γιατί δεν έμοιαζαν με πρόβατα, και έτσι εκδιώχθηκαν από το κοπάδι. (Γέλια) Ο χρόνος που αφιερώθηκε κυμαίνεται μεταξύ 4 δευτερολέπτων και 46 λεπτών. Αυτό μας δίνει μια ιδέα για τον ενθουσιασμό και την αφοσίωση μερικών. 7,599 άνθρωποι συνέβαλαν σε αυτό το σκοπό, από διαφορετικές διευθύνσεις ΙΡ. οπότε κάπου τόσοι έλαβαν μέρος. Αλλά μόνο ένας από τους 7,599 έγραψε: («Γιατί; Γιατί το κάνεις αυτό;») (Γέλια) Ήταν μια έκπληξη για μένα. Περίμενα πως κι άλλοι θα απορούσαν. Γιατί μας βάζει να ζωγραφίζουμε πρόβατα; Νομίζω πως είναι μια πολύ καλή ερώτηση.

Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους επέλεξα το πρόβατο. Το πρόβατο ήταν το πρώτο ζώο που έχει εκτραφεί με μηχανικά επεξεργασμένα υποπροϊόντα, το πρώτο που εξετράφη επιλεκτικά λόγω των χαρακτηριστικών εκτροφής του, και το πρώτο ζώο που κλωνοποιήθηκε. Προφανώς, θεωρούμε τα πρόβατα ως ζώα που ακολουθούν. Επίσης υπάρχει μια αναφορά κάπου στον «Μικρό Πρίγκηπα», όπου ο αφηγητής ζητά από τον πρίγκηπα να ζωγραφίσει ένα πρόβατο. Και εκείνος πασχίζει ξανά και ξανά. Ο αφηγητής ικανοποιείται μόνο όταν ζωγραφίζει ένα κασόνι. Το σημαντικό δεν είναι να αποδώσει με επιστημονική ακρίβεια ένα πρόβατο, αλλά να δώσει τη δική του ερμηνεία και να φτιάξει κάτι ξεχωριστό. Μου αρέσει αυτό.

Εδώ βλέπουμε ένα βίντεοκλιπ από τους «Μοντέρνους Καιρούς» του Τσάρλι Τσάπλιν καθώς προσπαθεί να αντιμετωπίσει κάποιες από τις δραστικές αλλαγές που επήλθαν κατά τη Βιομηχανική Επανάσταση. Έτσι, δεν υπάρχουν πια υποδηματοποιοί, αλλά άτομα που καρφώνουν σόλες πάνω σε παπούτσια. Άλλαξε η ευρύτερη έννοια της σχέσης των ανθρώπων με την εργασία τους. Γι’αυτό, θεώρησα πως αυτό το ενδιαφέρον κλιπ θα μπορούσε να μοιραστεί σε 16 μέρη και να περαστεί στον Μηχανικό Τούρκο με ένα εργαλείο ζωγραφικής. Ιδού το αποτέλεσμα. Αυτό που βλέπετε στα αριστερά είναι το αρχικό στιγμιότυπο και στα δεξιά είναι η απόδοσή του από 16 ανθρώπους που δεν είχαν καμία πληροφορία γι’αυτό στο οποίο δούλευαν.

Και αυτό αποτέλεσε έμπνευση για μια συνεργασία με ένα φίλο, τον Τακάσι Καγουασίμα. Αποφασίσαμε να χρησιμοποιήσουμε τον Μηχανικό Τούρκο για το σκοπό για τον οποίο φτιάχτηκε, δηλαδή για να μαζέψουμε λεφτά. Πήραμε ένα εκατονταδόλλαρο, το μοιράσαμε σε 10,000 μικροσκοπικά κομμάτια, και το περάσαμε στον Μηχανικό Τούρκο. Ζητήσαμε από τους χρήστες να ζωγραφίσουν αυτό που έβλεπαν. Αυτή τη φορά δεν υπήρχαν κριτήρια, όπως με το πρόβατο. Ο καθένας μπορούσε αν ήθελε να ζωγραφίσει ένα ανθρωπάκι, ή ένα χαμόγελο για να συμπεριληφθεί στο χαρτονόμισμα. Εδώ φαίνεται πόσο καλά έφτιαξαν αυτό που τους ζητήθηκε. Έτσι λοιπόν πήραμε αυτά τα εκατονταδόλλαρα, τα ανεβάσαμε στον ιστότοπο TenThousandsCents.com, όπου μπορεί κανείς να δει μεμονωμένα τις ζωγραφιές των συμμετεχόντων. Μπορεί επίσης κανείς να ανταλλάξει πραγματικά εκατονταδόλλαρα με τα ψεύτικα ως δωρεά στο πρόγραμμα «Υπολογιστής των Εκατό Δολλαρίων», γνωστού και ως «Ένας υπολογιστής για κάθε παιδί». Πάλι εδώ βλέπουμε τις διάφορες συμμετοχές. Κάποιες αφορούν σχέδια με κουκκίδες, όπως αυτή εδώ πάνω και πραγματικά αφιερώθηκε πολύς χρόνος για κάποιες ρεαλιστικές εκδοχές. Κάποιοι άλλοι έφτιαξαν απλά ανθρωπάκια, ή χαμόγελα. Στο κέντρο και δεξιά φαίνεται κάποιος που έγραψε «Ένα σεντ; Πας καλά;» Τόσα πολλά θα μας πληρώσεις;

(Γέλια)

Η τελευταία δουλειά λογικής Μηχανικού Τούρκου για την οποία θα σας μιλήσω ονομάζεται Κατασκευή Ποδηλάτου για το 2000. Είναι μια συνεργασία με ένα άλλο φίλο, τον Ντάνιελ Μάσσι. Ίσως αναγνωρίζετε αυτά τα δύο πρόσωπα. Είναι ο Μαξ Μάθιους και ο Τζων Κέλλυ από τα Εργαστήρια Μπελ της δεκαετίας του 60, όπου έφτιαξαν μια αναπαραγωγή του τραγουδιού «Νταίζη Μπελ» στον πρώτο υπολογιστή στον κόσμο που μπορούσε να τραγουδίσει. Ίσως το θυμάστε από την «Οδύσσεια του Διαστήματος». Πριν ο ΧΑΛ πεθάνει στο τέλος της ταινίας, τραγουδάει αυτό το τραγούδι, που συμβολίζει την μετατροπή των υπολογιστών σε ανθρώπινα όντα. Έτσι λοιπόν ανασυνθέσαμε αυτό το τραγούδι. Ηχητικά κατέληξε κάπως έτσι. Χωρίσαμε το κομμάτι σε μεμονωμένες νότες και φωνήματα στο τραγούδι.

Νταίζη Μπελ: ♫ Νταίζη, Νταίζη... ♫

Άρον Κόμπλιν: Πήραμε αυτά τα μεμονωμένα κομμάτια και τα βάλαμε άλλη μια φορά στο πρόγραμμα του Μηχανικού Τούρκου. Αυτό θα δείτε αν μπείτε στην ιστοσελίδα. Καταχωρείτε τον ταχυδρομικό σας κώδικα, αλλά πρώτα ελέγχετε το μικρόφωνο. Ακούτε ένα απλό ηχητικό κλιπ. (Ήχος) Και μετά προσπαθείτε να μιμηθείτε τον ήχο με τη φωνή σας. Αφού το ξανακούσετε και επιβεβαιώσετε ότι αυτό ηχογραφήσατε, το καταχωρείτε στον Μηχανικό Τούρκο χωρίς κάποιο άλλο στοιχείο. Αυτές είναι οι πρώτες καταχωρήσεις που πήραμε.

Ηχογράφηση: ♫ Νταίζη, Νταίζη, έλα ♫ ♫ πες μου πως με θες κοντά σου ♫ ♫ Με τον νου φλερτάρει η τρέλα ♫ ♫ κι όλα για τον έρωτά σου ♫ ♫ Γάμο ταπεινό προσφέρω ♫ ♫ δεν θα πας με κάρο εξαίσιο ♫ ♫ Θα σε πάω εγώ γλυκειά μου ♫ ♫ με ποδήλατο διθέσιο ♫

ΑΚ: Ο Τζέημς Σουρουέικι πιστεύει στη θεωρία της σοφίας του πλήθους, δηλαδή στο ότι μια ομάδα ανθρώπων είναι πιο έξυπνη από οποιοδήποτε άτομο ξεχωριστά. Θέλαμε να δούμε πως αυτό εφαρμόζεται σε μια συνεργατική, τμηματική μουσική σύνθεση, για την οποία οι συμμετέχοντες δεν γνωρίζουν τίποτα. Εάν λοιπόν μπείτε στην ιστοσελίδα BicycleBuiltforTwoThousand.com, μπορείτε να ακούσετε όλους αυτούς τους ήχους μαζί. Απολογούμαι γι’αυτό.

(Ήχος)

Ρεφραίν: ♫ Νταίζη, Νταίζη, έλα ♫ ♫ πες μου πως με θες κοντά σου ♫ ♫ Με τον νου φλερτάρει η τρέλα ♫ ♫ κι όλα για τον έρωτά σου ♫ ♫ Γάμο ταπεινό προσφέρω ♫ ♫ δεν θα πας με κάρο εξαίσιο ♫ ♫ Θα σε πάω εγώ γλυκειά μου ♫ ♫ με ποδήλατο διθέσιο ♫

Ας πάμε ένα βήμα πίσω. Όταν φοιτούσα στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, δούλευα παράλληλα στο Κέντρο Ενσωματωμένης Επισκόπησης Δικτύου. Εκεί έφτιαχνα λογισμικό για την οπτική απόδοση σαρωτών λέιζερ. Δηλαδή τρισδιάστατη κίνηση. Όταν το είδε ένας σκηνοθέτης στο Λ.Α., ο Τζέημς Φροστ, μου είπε «Μισό λεπτό. Εννοείς ότι μπορούμε να γυρίσουμε ένα βίντεοκλιπ χωρίς να έχουμε βίντεο;» Και αυτό ακριβώς ήταν που κάναμε. Φτιάξαμε ένα βίντεοκλιπ για ένα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα, τους Ρέιντιοχεντ. Αυτό που μου άρεσε πολύ σε αυτή τη δουλειά δεν ήταν μόνο ότι φτιάξαμε ένα βίντεο με λέιζερ, αλλά και ότι ήταν λογισμικό ανοικτού κώδικα. Το ανεβάσαμε στο Γκουγκλ Κόουντ για να μπορούν οι χρήστες να κατεβάσουν δεδομένα και ένα πρωτογενή κώδικα και να φτιάξουν τις δικές τους εκδοχές. Κάποιοι πραγματικά μας εντυπωσίασαν με τη δουλειά τους. Αυτά είναι δύο από τα αγαπημένα μου: η πινακίδα Τομ Γιορκ και το Λέγκο Τομ Γιορκ. Πολλοί άνθρωποι καταχώρησαν την εξαιρετική δουλειά τους στο Γιου Τιουμπ. Πρόσφατα, κάποιος έφτιαξε ένα τρισδιάστατο ομοίωμα του κεφαλιού του Τομ Γιορκ, που αν και λίγο ανατριχιαστικό, ήταν καταπληκτικό.

Αφού οι συμμετοχές ήταν τόσο ικανοποιητικές, ίσως επειδή όλοι δούλεψαν σε κάτι το οποίο ήξεραν τί είναι, με ενδιέφερε να κάνω μια συλλογική δουλειά, στην οποία οι συμμετέχοντες θα δημιουργούσαν κάτι μαζί. Συνάντησα τον Κρις Μιλκ, ένα σκηνοθέτη βίντεοκλιπ και ξεκινήσαμε να σκεφτόμαστε ιδέες για τη δημιουργία ενός συλλογικού βίντεοκλιπ. Βέβαια, ξέραμε πως χρειαζόμασταν το κατάλληλο άτομο για την διοργάνωση και διεκπεραίωση του έργου αυτού. Έτσι, βάλαμε την ιδέα μας στο συρτάρι για λίγους μήνες. Τελικώς, ο Κρις συνάντησε τον Ρικ Ρούμπιν, ο οποίος ολοκλήρωνε το τελευταίο άλμπουμ του Τζόνι Κας, «Κανένα μνήμα». Οι στίχοι του πρώτου κομματιού είναι «Κανένα μνήμα δεν θα με κρατήσει». Σκεφτήκαμε λοιπόν πως αυτό ήταν το ιδανικό υλικό για να δημιουργήσουμε ένα συλλογικό φόρο τιμής, μια εικονική ανάσταση του Τζόνι Κας.

Συνεργάστηκα με τον καλό μου φίλο Ρικάρντο Καμπέγιο, γνωστό και ως Κύριο Ντουμπ, που είναι πολύ καλύτερος προγραμματιστής από μένα και ο οποίος έφτιαξε αυτό το εργαλείο ζωγραφικής Φλας. Όπως ξέρουμε, η κινούμενη εικόνα αποτελείται από διαδοχικά καρέ. Έτσι, κόψαμε και ράψαμε διάφορα πλάνα από αρχειακό υλικό του Τζόνι Κας και με οκτώ καρέ το δευτερόλεπτο, δώσαμε την ευκαιρία στους συμμετέχοντες να ζωγραφίσουν ένα καρέ το οποίο θα ενσωματωνόταν σε αυτό το δυναμικά μεταβαλλόμενο βίντεοκλιπ. Δεν έχουμε τον χρόνο για να το δούμε όλο, αλλά θέλω να σας δείξω δύο σύντομα κλιπ. Το ένα είναι η αρχή του εν λόγω βίντεοκλιπ. Ακολουθεί ένα σύντομο κλιπ στο οποίο μιλάνε κάποιοι από τους ανθρώπους που συνέβαλαν σε αυτό το έργο.

(Μουσική)

(Βίντεο) Τζόνι Κας: ♫ Κανένα μνήμα ♫ ♫ δεν θα με κρατήσει ♫ ♫ Κανένα μνήμα ♫ ♫ δεν θα με κρατήσει ♫ ♫ Όταν εκείνη η σάλπιγγα ηχήσει ♫ ♫ Έξω απ’τη γη το σώμα μου θα ορμήσει ♫ ♫ Κανένα μνήμα ♫ ♫ δεν θα με κρατήσει ♫

(Χειροκρότημα)

ΑΚ: Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να τιμήσει κανείς αυτόν τον άνδρα από το να φτιάξει κάτι όμορφο για ένα από τα τραγούδια του.

Συνεργάτης: Στεναχωρέθηκα πραγματικά όταν πέθανε. Και σκέφτηκα ότι θα ήταν υπέροχο, πολύ όμορφο, να συνεισφέρουμε κάτι προς τιμήν του.

Συνεργάτης 2: Αυτή η συνεργασία επιτρέπει σε αυτή την τελευταία ηχογράφηση να μετατραπεί σε ένα ζωντανό φόρο τιμής.

Συνεργάτης 3: Όλα τα σκίτσα που προήλθαν από θαυμαστές, το καθένα ξεχωριστά, είναι συναισθηματικά φορτισμένο.

Συνεργάτης 4: Έλαβαν μέρος άνθρωποι από παντού, από την Ιαπωνία, τη Βενεζουέλα, μέχρι την Αμερική, στο Νόξβιλ του Τεννεσσύ.

Συνεργάτης 5: Παρόλο που τα σκίτσα διαφέρουν μεταξύ τους, είναι όλα πολύ προσωπικά. Συνεργάτης 6: Καθώς παρακολουθούσα το βίντεο στο δωμάτιό μου, στην αρχή μου ήταν δύσκολο να καταλάβω. Συνέχισα να λύνω τα προβλήματα που προέκυπταν, ώσπου οι μικρές μάχες που έδινα δουλεύοντας στο σκίτσο άρχισαν να επιλύονται από μόνες τους. Μπορώ να προσδιορίσω το σημείο στο οποίο ήξερα πια ακριβώς τί έκανα, και έτσι το σκίτσο μου γέμισε φως και σκιές. Κατά ένα περίεργο τρόπο, αυτό είναι που μου αρέσει στη μουσική του Τζόνι Κας. Δηλαδή η ζωή του, ως σύνολο, όλα όσα συνέβησαν, τα άσχημα, τα καλά. Είναι η ζωή ενός ανθρώπου σε ένα τραγούδι.

ΑΚ: Αν μπείτε στον ιστότοπο JohnnyCashProject.com, θα δείτε αυτό το βίντεοκλιπ. Και κάτω από αυτό θα δείτε όλα τα μεμονωμένα σκίτσα που καταχώρησαν όσοι συνεισέφεραν σε αυτό το έργο. Αυτό σημαίνει ότι δεν έχει τελειώσει, αλλά είναι ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο έργο για το οποίο οι άνθρωποι θα συνεχίσουν να συνεργάζονται. Αν κατευθύνετε το ποντίκι προς κάποιο συγκεκριμένο εικονίδιο, θα μάθετε ποιός το ζωγράφισε και από πού είναι. Αν κάποιο από αυτά σας τραβήξει την προσοχή, μπορείτε με ένα κλικ να έχετε πρόσβαση σε σχετικές πληροφορίες και να το βαθμολογήσετε, ώστε να εμφανίζεται ανάμεσα στα πρώτα. Επίσης μπορείτε να παρακολουθήσετε πώς το ζωγράφισαν. Θα δείτε την αναπαραγωγή και την προσωπική συνεισφορά. Επιπλέον, υπάρχουν αναρτημένα το όνομα του καλλιτέχνη, η τοποθεσία και ο χρόνος που αφιερώθηκε στο σκίτσο. Μπορείτε να εξερευνήσετε τα σκίτσα ανά στυλ. Αυτό ας πούμε συγκαταλέγεται στα «Αφηρημένα». Αντίστοιχα, υπάρχουν πολλά άλλα στυλ και κάθε βίντεοκλιπ μπορεί να ομαδοποιηθεί με διαφορετικούς τρόπους. Ας πούμε μπορείτε να επιλέξετε την πουαντιγιστική, την μινιμαλιστική ή την ρεαλιστική εκδοχή. Αυτή είναι ακόμα μια αφηρημένη εκδοχή, που καταλήγει λίγο παράδοξα.

Θα σας μιλήσω για κάτι τελευταίο, μια ακόμα συνεργασία με τον Κρις Μιλκ. Ονομάζεται «Η ερημιά στο κέντρο της πόλης». Είναι ένα διαδικτυακό βίντεοκλιπ για το συγκρότημα Δι Αρκέιντ Φάιαρ. Ο Κρις και εγώ μείναμε πραγματικά κατάπληκτοι με τη δυναμική των σύγχρονων περιηγητών του Ίντερνετ, που μας παρέχουν HTML5 ήχου και βίντεο και τη δύναμη του JavaScript για πολύ υψηλές ταχύτητες. Θέλαμε να σπρώξουμε την ιδέα του βίντεοκλιπ που προοριζόταν για το Ίντερνετ πέρα από τους περιορισμούς του παραθύρου 4:3 ή 16:9 και να προσπαθήσουμε να το επεκτείνουμε σε όλη την οθόνη. Αλλά κυρίως, νομίζω, θέλαμε να δημιουργήσουμε μια εμπειρία διαφορετική από αυτή του Τζόνι Κας, όπου μια μικρή ομάδα ανθρώπων ξόδεψε πολύ χρόνο για να συνεισφέρει κάτι για όλους. Τί θα γινόταν αν με μια πολύ μικρή δέσμευση προσφέραμε κάτι μοναδικό στον καθένα που συμμετείχε;

Ξεκινώντας, οι χρήστες καταχωρούν τη διεύθυνση του πατρικού τους. Πληκτρολογώντας την διεύθυνση, δημιουργείται ένα μουσικό βίντεο ειδικά για τον κάθε χρήστη, χρησιμοποιώντας χάρτες Γκουγκλ και εικόνες Στρήτβιου για αυτή την εμπειρία. Αυτό πρέπει να το δείτε στο σπίτι πληκτρολογώντας τη δική σας διεύθυνση, αλλά σας δίνω ένα δείγμα του τί να περιμένετε.

(Βίντεο) Γουίν Μπάτλερ: ♫ Οι ζωές μας γρήγορα αλλάζουν ♫ ♫ Οι ζωές μας γρήγορα αλλάζουν ♫ ♫ με την ελπίδα πως κάτι αγνό μπορεί να κρατήσει ♫ ♫ με την ελπίδα πως κάτι αγνό μπορεί να κρατήσει ♫ ♫ Ω, πόσο περιμέναμε ♫ ♫ Ω, πόσο περιμέναμε ♫ ♫ Ω, πόσο περιμέναμε ♫ ♫ Κάποιες φορές δεν ερχόταν ποτέ ♫ ♫ Κάποιες φορές δεν ερχόταν ποτέ ♫ ♫ Κινούμαστε ακόμα μέσα από τον πόνο ♫ ♫ Πόσο περιμέναμε ♫ ♫ Πόσο περιμέναμε ♫ ♫ Πόσο περιμέναμε ♫

ΑΚ: Πιστεύω λοιπόν, πως από αυτή την ομιλία αξίζει να κρατήσετε ότι η διεπαφή μπορεί να λειτουργήσει ως ένα πολύ ισχυρό αφηγηματικό εργαλείο. Καθώς συλλέγουμε όλο και περισσότερα προσωπικά και κοινωνικά δεδομένα, έχουμε την ευκαιρία, και την υποχρέωση αν θέλετε, να διατηρήσουμε την ανθρώπινη μας υπόσταση λέγοντας όμορφες ιστορίες καθώς εξερευνούμε και συνεργαζόμαστε.

Ευχαριστώ πολύ.

(Χειροκρότημα)