Return to the talk Return to talk

Transcript

Select language

Translated by Christel Foncke
Reviewed by Els De Keyser

0:15 Twee jaar geleden, na vier jaar dienst in het United States Marine Corps met missies naar Irak en Afghanistan, leidde ik een team in Port-au-Prince van veteranen en medische professionals in een van de zwaarst getroffen gebieden van die stad, drie dagen na de aardbeving. We gingen naar plaatsen waar niemand heen wilde, of heen kon. Na drie weken realiseerden we ons dat militaire veteranen heel goed functioneren bij noodhulp. Mijn medeoprichter en ik analyseerden het. We vonden twee problemen. Noodhulp bij rampen is ontoereikend, traag en verouderd. Ze gebruikt niet de beste technologie, en niet de beste mensen. Het tweede probleem was een zeer gebrekkige re-integratie van veteranen, voorpaginanieuws op dit moment nu veteranen uit Irak en Afghanistan naar huis komen. Ze worstelen met re-integratie in de maatschappij. We bekeken deze twee problemen en kwamen tot de conclusie dat dit geen problemen zijn maar oplossingen.

1:17 We kunnen noodhulp gebruiken als een kans op dienstverlening voor teruggekeerde veteranen. Onderzoek toont aan dat 92% van de veteranen bij terugkomst hun dienstverlening willen verderzetten. We kunnen veteranen gebruiken om noodhulp te verbeteren. Op het eerste gezicht is dat heel zinvol. In 2010 reageerden we op de tsunami in Chili, en de overstromingen in Pakistan. Teams gingen naar de Thais-Birmese grens. Maar het was eerder dit jaar dat een van onze oorspronkelijke leden voor een focusverschuiving in de organisatie zorgde.

1:48 Dit is Clay Hunt. Clay diende samen met mij. in Irak en Afghanistan. Clay was bij ons in Port-au-Prince en in Chili. In maart pleegde Clay zelfmoord. Dat was een tragedie, maar het dwong ons te focussen op wat we aan het doen waren. Clay pleegde geen zelfmoord in reactie op wat in Irak en Afghanistan gebeurde. Hij pleegde zelfmoord om wat hij verloor toen hij thuiskwam. Hij verloor zijn doel en zijn gemeenschap. En misschien wel het meest tragische: zijn eigenwaarde.

2:24 Bij onze evaluatie van deze tragedie dachten we aan die twee problemen uit de eerste dagen van onze organisatie. We waren een noodhulporganisatie met de hulp van veteranen. We waren heel succesvol en het voelde alsof we het noodhulp-paradigma aan het veranderen waren. Na Clay verschoven we de focus en plotseling zagen we onszelf als organisatie voor veteranen die gebruik maakt van noodhulp. We zijn ervan overtuigd dat we opnieuw een doel, een gemeenschap en eigenwaarde kunnen geven aan de veteranen. TornÂ’ado's in Tuscaloosa en Joplin, en later de Orkaan Irene gaven ons een kans om dat te bekijken.

3:06 Stel je even voor: een 18-jarige jongen afgestudeerd van de middelbare school in Kansas City, Missouri. Hij sluit zich aan bij het leger en krijgt een geweer. Ze sturen hem naar Irak. Elke dag vertrekt hij op missie: de vrijheid van zijn familie, die hij thuis achterliet, verdedigen De mannen om hem heen beschermen. Vrede brengen in het dorp waar hij werkt. Hij heeft een doel. Maar hij komt thuis [in] Kansas City, Missouri. Misschien gaat hij naar de universiteit, misschien heeft hij een baan, maar hij heeft niet hetzelfde gevoel van zingeving. Je geeft hem een kettingzaag. Je stuurt hem naar Joplin, Missouri na een tornado. Daar hervindt hij dat.

3:40 Dezelfde 18-jarige jongen studeert af van de middelbare school in Kansas City, Missouri, sluit zich aan bij het leger dat hem een geweer geeft en hem naar Irak stuurt. Elke dag ziet hij dezelfde ogen om zich heen. Hij weet dat deze mensen hem beschermen. Hij sliep in hetzelfde zand. Ze leefden samen. Ze aten samen. Ze bloedden samen. Hij gaat naar huis naar Kansas City, Missouri. Hij komt uit het leger. Hij trekt zijn uniform uit. Hij heeft die gemeenschap niet meer. Drop 25 veteranen in Joplin, Missouri, en ze krijgen dat gevoel van samenhorigheid terug.

4:11 Opnieuw dezelfde 18-jarige jongen die afstudeert aan de middelbare school in Kansas City. Hij sluit zich aan bij het leger en krijgt een geweer. Ze sturen hem naar Irak. Ze spelden een medaille op zijn borst. Thuis wordt hij gehuldigd. Hij trekt zijn uniform uit. Hij is niet langer Sergeant Jones in zijn gemeenschap. Hij is nu Dave uit Kansas City. Hij heeft niet hetzelfde gevoel van eigenwaarde. Maar je stuurt hem naar Joplin na een tornado, en opnieuw loopt iemand naar hem toe en schudt zijn hand om hem te bedanken voor zijn hulp. Hij heeft opnieuw zijn eigenwaarde.

4:39 Het is heel belangrijk dat iemand het voor hen opneemt Het is heel belangrijk dat iemand het voor hen opneemt en dat deze generatie van veteranen de mogelijkheid heeft om dat te doen als ze de kans krijgen. Heel hartelijk bedankt. (Applaus)