Return to the talk Return to talk

Transcript

Select language

Translated by Christel Foncke
Reviewed by Robert van den Breemen

0:15 Steek even de handen op. Hoeveel mensen zijn ouder dan 48 jaar? Dat zijn er toch wel een aantal.

0:24 Gefeliciteerd, jullie overschrijden de levensverwachting in de Verenigde Staten, jullie overschrijden de levensverwachting in de Verenigde Staten, van iemand geboren in 1900.

0:36 Maar kijk wat er gebeurde in de loop van die eeuw. Als je die lijn volgt, dan zie je dat ze hier beneden begint. Dan zie je de dip daar van de griep in 1918. Nu in 2010 is de levensverwachting van een pasgeborene 79 jaar en daar houdt het niet op. Dat is het goede nieuws. Maar er is nog veel werk te doen.

0:57 Bijvoorbeeld: als we ons afvragen van hoeveel ziektes we de exacte moleculaire basis weten, blijken dat er ongeveer 4.000 te zijn. Verbazingwekkend, want de meeste van deze moleculaire ontdekkingen gebeurden pas de laatste jaren. Het is opwindend om te zien hoeveel we geleerd hebben, maar voor hoeveel van deze 4.000 ziektes is er nu een behandeling? Slechts ongeveer 250. We zitten dus met een grote uitdaging, een geweldige kloof.

1:25 Zo moeilijk kan het toch niet zijn de vaardigheden te ontwikkelen om de fundamentele informatie die we leren over wat basisbiologie ons vertelt over de oorzaken van ziektes en dan een brug te bouwen over deze gapende kloof met wat we geleerd hebben over basiswetenschappen en haar toepassing, een brug die er ongeveer zo uit zou kunnen zien: een mooie manier om van de ene naar de andere kant te gaan.

1:53 Zou het niet mooi zijn als het zo makkelijk was? Jammer genoeg is het niet zo. In werkelijkheid blijkt de poging om van fundamentele kennis naar haar toepassing te gaan, meer op zoiets. Er zijn geen mooie bruggen. Je wedt op meerdere paarden. Bijvoorbeeld een zwemmer, een roeiboot, een zeilboot en een sleepboot, en je laat ze elk begaan. Dan komt de regen en de bliksem, en jeetje: er zijn haaien in het water. De zwemmer raakt in de knoei, en, uh oh, de zwemmer is verdronken en de zeilboot gekapseisd. De sleepboot is op de klippen gestrand, en als je geluk hebt, bereikt iemand de overzijde.

2:28 Hoe ziet dit er echt uit? Hoe is het om een behandeling te ontwikkelen? Wat is een medicijn? Een medicijn bestaat uit een kleine molecule van waterstof, koolstof, zuurstof, stikstof en paar andere atomen, allemaal samengebundeld in een vorm, het zijn die vormen die bepalen of dat specifieke medicijn haar doel zal bereiken. Zal het landen waar het moet? Kijk even naar dit beeld – veel vormen die voor je dansen. Als je een nieuwe behandeling wil ontwikkelen voor autisme, de ziekte van Alzheimer of kanker, moet je de juiste vorm vinden in die mix die uiteindelijk zijn doel bereikt en veilig blijkt te zijn. Als je het ontwikkelingsproces bekijkt: je begint met misschien duizenden, tienduizenden stoffen. Deze groep dun je uit in verschillende stappen waar velen falen. Uiteindelijk begin je aan een klinische proef met vier of vijf van deze. Als alles goed gaat, 14 jaar nadat je begon, krijg je één goedkeuring. Het zal je enkele miljarden dollars kosten voor dat ene succes.

3:26 Als we dit bekijken als ingenieur, en dan zeggen: "Hoe kunnen we dit beter doen?" Dat is het centrale thema van wat ik jullie vanmorgen wil vertellen. Hoe kunnen we dit proces versnellen? Hoe maken we het succesvoller?

3:38 Ik geef je enkele voorbeelden waar deze methode echt werkte. Een recent voorbeeld: de succesvolle goedkeuring van een medicijn tegen taaislijmziekte. Het heeft lang geduurd om daar te komen. De moleculaire oorzaak van taaislijmziekte werd ontdekt in 1989 door mijn groep, in samenwerking met een andere groep uit Toronto. We ontdekten wat de mutatie was op een specifiek gen op chromosoom 7. Zie je deze afbeelding? Hier is diezelfde jongen. Dit is Danny Bessette, 23 jaar later, want dit is het jaar, ook het jaar dat Danny trouwde, waarin we voor het eerst goedkeuring van de FDA kregen voor een medicijn dat precies gericht is op het defect van taaislijmziekte, gebaseerd op al deze moleculaire inzichten. Dat is het goede nieuws. Het slechte nieuws: dit medicijn bestrijdt niet alle gevallen van taaislijmziekte en het zal Danny niet helpen. We wachten nog altijd op die volgende generatie om hem te helpen.

4:30 Maar het duurde 23 jaar om zover te komen. Dat is te lang. Hoe kunnen we dit proces versnellen?

4:35 Door bijvoorbeeld technologie te gebruiken. Een heel belangrijke technologie waar we op rekenen, is het menselijke genoom: de mogelijkheid om te kijken naar een chromosoom, om deze uit te pakken, en er alle DNA uit te halen, en dan alle letters af te lezen van de DNA-code, de a's, c's, g's en t's. Dit zijn de instructies en het instructieboek van alle levende wezens. De kostprijs hiervan, wat vroeger in de honderden miljoenen dollars liep, is in de afgelopen 10 jaar sneller gedaald dan de Wet van Moore, tot op het punt dat het vandaag minder dan 10.000 dollar kost om je genetische informatie te laten bepalen en we gaan binnenkort richting duizend dollar. Dat is opwindend. Maar wat betekent dat voor de toepassing op een ziekte?

5:17 Ik wil je over een andere aandoening vertellen. Het is een vrij zeldzame aandoening. Het heet Hutchinson-Gilford progeria, en het is de meest dramatische vorm van vroegtijdige veroudering. Slechts één op vier miljoen kinderen heeft deze aandoening, en simpel gezegd: door een mutatie in een bepaald gen wordt een eiwit aangemaakt dat giftig is voor de cel en ervoor zorgt dat deze kinderen tot zeven keer sneller verouderen dan normaal.

5:45 Ik laat een video zien wat dit met de cel doet. De normale cel, vanonder de microscoop, vertoont een kern in het midden van de cel die mooi rond en glad is. Dat ziet er ongeveer zo uit. Een progeriacel daarentegen, heeft door het giftige eiwit progerin, knobbels en bobbels. Nadat we dit ontdekten in 2003 wilden we Nadat we dit ontdekten in 2003 wilden we een manier vinden om dat te corrigeren. En opnieuw, door het inzicht in de moleculaire eigenschappen was het mogelijk om een van die vele, vele stoffen die misschien nuttig konden zijn uit te kiezen en uit te proberen. In een experiment in een cellenkweek en hier te zien in een cartoon. Als je een bepaalde stof neemt en die toevoegt aan de progeriacel, en kijkt wat er gebeurt: in 72 uur wordt de cel voor alle doeleinden die we kunnen bepalen, weer bijna een gewone cel.

6:45 Dat was opwindend, maar zou het ook echt werken bij een mens? Dit leidde in een periode van slechts vier jaar, van het moment dat het gen was ontdekt tot de start van de klinische proef, tot een test van deze specifieke stof. De kinderen die je hier ziet, doen hier allemaal vrijwillig aan mee, alle 28. Je ziet onmiddellijk dat het een bijzondere groep jonge mensen is, allemaal slachtoffer van deze aandoening. Ze lijken allemaal op elkaar. In plaats van er meer over te vertellen, nodig ik één van hen uit: Sam Berns uit Boston. Hij komt hier vanmorgen op het podium om ons te vertellen over zijn ervaring met progeria. Sam is 15 jaar oud. Zijn ouders, Scott Berns en Leslie Gordon, beiden dokters, zijn er ook bij vanmorgen. Sam, ga zitten alstublieft.

7:35 (Applaus)

7:42 Sam, vertel eens aan iedereen hoe het is om te leven met een aandoening als progeria.

7:48 Sam Burns: Wel progeria beperkt me op sommige vlakken. Ik kan niet meedoen aan sport of fysieke activiteiten, maar ik ben wel geïnteresseerd in andere zaken waar, gelukkig, progeria mij niet beperkt. Als er iets is dat ik echt wil doen en progeria verhindert dat, zoals fanfare of scheidsrechter, vinden we altijd wel een manier om het te doen. Dat toont aan dat progeria mijn leven niet beheerst.

8:14 (Applaus)

8:16 Francis Collins: Wat zou je willen zeggen tegen onderzoekers hier in het auditorium, en anderen die luisteren? Wat zou je hen willen zeggen, zowel over onderzoek naar progeria en misschien over andere zaken?

8:26 SB: Het onderzoek naar progeria is zo ver gekomen in minder dan 15 jaar. Dat getuigt van de passie van die onderzoekers en dat betekent echt heel veel voor mij en andere kinderen met progeria. Het toont aan dat als die passie er is, iedereen elke ziekte kan genezen. Hopelijk kan progeria in de nabije toekomst genezen worden. Zo kunnen we die 4.000 aandoeningen elimineren waar Francis het over had.

8:58 FC: Uitstekend. Sam nam vandaag vrij van school om hier te zijn en hij is --- (Applaus) -- Hij is een topstudent in het derde jaar humaniora in zijn school in Boston. Alstublieft, help me om Sam te bedanken en te verwelkomen. SB: "Heel veel dank." FC: "Goed gedaan, maatje." (Applaus)

9:31 Ik wou nog enkele dingen zeggen over dat uitzonderlijk verhaal en proberen te generaliseren hoe we succesverhalen kunnen boeken voor al deze aandoeningen? Zoals Sam zei: die 4.000 aandoeningen die op een antwoord wachten. Je kan opgemerkt hebben dat het medicijn dat nu klinisch getest wordt tegen progeria er niet voor ontworpen was. Het is zo'n zeldzame ziekte, het zou moeilijk zijn voor een bedrijf om honderden miljoenen dollars uit te geven om een medicijn te ontwikkelen. Dit medicijn was ontwikkeld tegen kanker. Het bleek niet goed te werken tegen kanker maar het had precies de juiste eigenschappen, de juiste vorm, om progeria te bestrijden en dat gebeurde hier. Zou het niet geweldig zijn om dat meer systematisch te doen? Zouden we die bedrijven kunnen aanmoedigen die medicijnen in hun vriezers hebben liggen waarvan we weten dat ze veilig zijn voor mensen maar nooit geslaagd zijn in hun effectiviteit voor de behandeling waarvoor ze werden ontwikkeld? We leren steeds meer over deze nieuwe moleculaire routes. Sommige kunnen we herpositioneren of hergebruiken, of welk woord je ook wilt gebruiken, voor een nieuwe toepassing, oude medicijnen nieuwe trucjes leren. Dat zou een fenomenaal waardevolle bezigheid kunnen zijn. We voeren veel gesprekken op dit moment tussen NIH en bedrijven om dit te gaan doen. Het ziet er veel veelbelovend uit.

10:42 Je zou er tamelijk veel van kunnen verwachten. Er zijn een aantal succesverhalen die aantonen hoe dit tot grote vooruitgang leidde. Het eerste geneesmiddel voor hiv/aids was niet ontwikkeld voor hiv/aids. Het was ontwikkeld tegen kanker. Het was AZT. Het werkte niet zo goed tegen kanker maar het werd het eerste succesvolle retrovirale medicijn, De tabel toont aan dat er ook nog andere zijn.

11:03 Hoe veralgemenen we deze aanpak? We moeten partnerschappen opzetten met de academische wereld, de overheid, de privésector, en patiëntenorganisaties om dat te bereiken. Bij ons aan het NIH zijn we begonnen met het nieuwe National Center for Advancing Translational Sciences Het is net gestart in december en dit is één van zijn doelen.

11:23 Laat me nog iets voorstellen. Zou het niet mooi zijn om een medicijn te testen om te zien of het effectief en veilig is zonder patiënten bloot te stellen aan het risico? Want die eerste keer ben je toch nooit zeker. Hoe weten we bijvoorbeeld of een nieuw geneesmiddel veilig is voordat we het aan mensen geven? We testen het op dieren. Het is niet zo betrouwbaar, kostbaar, en tijdrovend. Stel dat we dit op menselijke cellen konden doen. Je weet waarschijnlijk, als je de wetenschappelijke literatuur bijhoudt dat je nu een huidcel kunt nemen en die kunt aanmoedigen om een levercel te worden of een hartcel of een niercel of een hersencel voor ieder van ons. Wat als je die cellen zou gebruiken voor je tests, om na te gaan of het geneesmiddel effectief is en veilig?

12:04 Hier zie je een foto van een long op een chip. Dit is ontwikkeld door het Wyss Instituut in Boston. Ze namen cellen van een persoon Ze namen cellen van een persoon en veranderden die in het soort cellen die aanwezig zijn in de long, en bepaalden wat er gebeurt als je hieraan verschillende stoffen toevoegt om te zien of ze giftig of veilig zijn. Je kan zien dat deze chip ademt. Ze heeft een luchtkanaal en een bloedkanaal. Er zitten cellen tussen die toelaten te volgen wat er gebeurt als je een stof toevoegt. Zijn de cellen blij of niet? Je kan dezelfde chiptechnologie gebruiken voor nieren, hart en spieren, overal waar je wilt weten of een medicijn een probleem gaat zijn voor de lever.

12:49 Uiteindelijk als je dit kan doen voor een persoon, zien we het evolueren naar de mogelijkheid om medicijnen te ontwikkelen en te testen met jou op een chip. Met andere woorden: het individualiseren van het ontwikkelingsproces van medicijnen en het testen van hun veiligheid.

13:06 Laat me even samenvatten, we zijn op een opmerkelijk moment gekomen. Ik werk al bijna 20 jaar voor NIH en er was nog nooit zo veel opwinding over het potentieel dat voor ons ligt. We hebben al deze ontdekkingen gedaan, komend uit laboratoria over de gehele wereld. Wat is er nodig om het te kapitaliseren? We hebben eerst middelen nodig. Dit onderzoek draagt een hoog risico en soms ook hoge kosten. Het rendement is enorm, zowel op vlak van gezondheid als op vlak van economische groei. We moeten dat ondersteunen. Ten tweede: we hebben nieuwe bondgenootschappen nodig tussen de academische wereld, de overheid, de privésector en patiëntenorganisaties, zoals diegene die ik hier beschreven heb, om te bepalen hoe we deze nieuwe stoffen kunnen herpositioneren. Ten derde en misschien het belangrijkste: we hebben talent nodig. We hebben de beste en de slimste nodig uit veel verschillende disciplines om deze inspanning te ondersteunen, alle leeftijden, alle verschillende groepen - omdat dit het moment is, mensen... Dit is de biologie uit de 21ste eeuw waarop jullie zaten te wachten en de kans ligt voor het grijpen om er iets van te maken dat ziektes verslaat. Dat is mijn doel. Ik hoop dat het ook jullie doel is. Ik denk dat het doel van de poëten en de onwetenden en de surfers en de bankiers en alle andere mensen die zich aansluiten en denk aan wat we hier proberen te doen en waarom het er toe doet. Het doet er nu toe. Het doet er zo snel mogelijk toe. Als je mij niet gelooft, vraag het aan Sam.

14:26 Heel erg bedankt allemaal.

14:28 (Applaus)