Return to the talk Return to talk

Transcript

Select language

Translated by Laura Rodríguez
Reviewed by Alicia Ferreiro

0:11 Eric Berlow: eu son ecoloxista, Sean é físico, e os dous estudamos mecanismos complexos. Coñecímonos fai dous anos cando descubrimos que nos deran unha pequena conferencia en TED sobre a ecoloxía da guerra, e decatámonos de que estabamos unidos polas ideas que compartiamos mesmo antes de coñecermos. Entón pensamos, xa sabedes, hai milleiros de charlas por aí fóra, especialmente charlas de TEDx, que están a aflorar arredor do mundo. Como están conectadas, e como pinta esta conversa global? Sean vai falaros un pouquiño sobre como o fixemos.

0:38 Sean Gourley: Exactamente. Nós collimos 24.000 conferencias de TEDx de todo o mundo, 147 países distintos, e escollemos estas charlas porque queriamos atopar as estruturas matemáticas que esconden as ideas tras delas. E o queriamos facer para poder ver como conectan as unhas coas outras.

0:54 Por suposto, se ti vas facer algo coma isto, precisas unha chea de datos. A información que ti tes é unha cousa xenial chamada YouTube, a onde nos podemos conectar e basicamente sacar toda a información aberta, todos os comentarios, todas as visitas, quen o está a ver, onde o están a ver, que están a dicir nos comentarios... Pero tamén podemos entender, usando a tradución discurso-texto, podemos obter a transcrición enteira, e isto funciona incluso para xente con acentos graciosos coma o meu. Polo tanto, podemos coller a transcrición e facer cousas bastante molonas. Podemos coller a linguaxe natural procesando algoritmos para facer algo como ler cun ordenador, liña por liña, sacando conceptos clave de eles. Despois collemos eses conceptos clave e fan algo como a estrutura matemática dunha idea. A isto chamámoslle o meme-ome. O meme-ome, xa sabedes, sinxelamente, son as matemáticas que subxacen nunha idea, e podemos facer análisis moi interesantes con isto que quero compartir con vós agora.

1:46 Polo tanto, cada idea ten o seu propio meme-ome, e cada idea é única niso, pero por suposto, as ideas empréstanse cousas unhas ás outras, ás veces case as rouban, e certamente, constrúense unhas sobre outras. Podemos seguir matematicamente e sacar o meme-ome dunha charla e comparalo có meme-ome de todas as outras charlas e, se hai semellanzas entre dous deles, podemos crear un vínculo e representalo cun gráfico, xusto coma Eric e eu estamos conectados.

2:09 Esta é a teoría, xenial. Imos ver como funciona na práctica. O que temos agora é a pegada global de todas as charlas de TEDx dos últimos catro anos que están a explotar ao redor do mundo, dende Nova York ata a pequena e vella Nova Zelanda alá na esquina. O que fixemos con isto foi analizar o 25 por cento, e comezamos a ver onde se daban as conexións, onde conectaban unhas con outras. Cameron Russell falando sobre imaxe e beleza conectou toda Europa. Temos unha conversa máis longa sobre Israel e Palestina irradiando cara afora dende Oriente Medio. Temos tamén algo máis xeral como unha fonte de datos cunha pegada global de verdade que alude a unha conversa que se dá por todas partes.

2:46 Dende aquí, nós coma que corremos contra os límites do que actualmente podemos facer cunha proxección xeográfica, pero afortunadamente, a tecnoloxía dos ordenadores permítennos saír ó espazo multimensional. Así que podemos coller o noso sistema de proxección, aplicarlle un mecanismo físico, e as charlas similares farán algo como pegarse unhas a outras, as que sexan diferentes separaranse, e o resultado é algo bastante bonito.

3:04 EB: Eu só quero destacar que cada nóduo é unha charla. Están conectadas entre elas se comparten ideas semellantes e isto vén dado por una lectura mecanizada das transcricións completas das charlas e, entón, todos os temas que saen á luz non veñen de etiquetas ou palabras clave. Veñen da rede de ideas conectadas. Segue.

3:22 SG: Totalmente. Pode que apure un pouco niso pero el vai frearme. Temos a educación conectada á narración, triangulada de seguido cós medios sociais. Ti tes, por suposto, o cerebro préto da asistencia médica, o que debes supor, pero tamén tés videoxogos, que é algo así como adxacente, xa que estes dous espazos interactúan o un có outro.

3:38 Pero quero que formedes parte de algo que é especialmente importante para min: o medio ambiente. Quero acercame a iso e ver se podemos conseguir un pouco máis de resolución. En canto nos adentramos aquí, o que comezamos a ver, aplicade o mecanismo da física outra vez, vemos que unha conversa está formada realmente por moitas conversas máis pequenas. A estrutura comeza a saír onde vemos algo parecido a un comportamento fraccional das palabras e da linguaxe que usamos para describir as cousas que son importantes para nós por todo o mundo. Así que temos a economía alimentaria e a comida local na cima, e tamén gases de efecto invernadoiro, e desperdicios solares e nucleares. O que estás a conseguir é unha gama de consversas máis pequenas, cada unha conectada coa outra a través de ideas e da linguaxe que comparten, creando un concepto máis amplo do medio ambiente. Por suposto, dende aquí podemos fixarnos máis e ver, bueno, ¿en que se está a fixar a xente nova? Estanse a fixar na enerxía, na tecnoloxía e na fusión nuclear. Isto é como a repercusión da conversa sobre o medio ambiente. Se rompemos coas liñas de xénero, podemos ver mulleres que pisan forte no campo da economía alimentaria, pero tamén aí fóra en esperanza e optimismo.

4:36 Hai moitas cousas interesantes que podemos facer aquí, e pasareille a testemuña a Eric para a seguinte parte.

4:40 EB: Si, quero dicir, só para remarcar, non podes obter este tipo de perspectiva dende unha soa busca en YouTube. Imos agora volver atrás e fixarnos no total da conversa global sobre o medio ambiente, e ver todas as charlas xuntas. A miúdo, cando nos enfrontamos a tal cantidade de contido, facemos un par de cousas para facelo máis sinxelo. Debemos dicir, bueno, ¿cales son as charlas máis coñecidas por aí? E unhas poucas suben á superficie. Hai unha charla sobre aprecio. Hai outra sobre saúde e nutrición. E por suposto, ten que haber outra sobre porno, ¿verdade? E despois debemos dicir, bueno, aprecio, isto foi o ano pasado. ¿Que se leva agora? ¿Cal é a charla máis popular agora? E vemos que o novo, emerxente tema de moda é sobre privacidade dixital.

5:24 Isto é xenial. Isto simplicfica as cousas, Pero hai demasiado contido creativo que simplemente foi soterrado. Eu odio iso. ¿Como facemos que saia á superficie algo que pode ser realmente creativo e interesante? Bueno, podemos volver á rede de estrutura das ideas para iso. Recorda, esta é a rede que crea os temas emerxentes. Digamos que podemos coller dous deles, como cidades e xenética, e dicir ben, ¿hai aquí algunha charla que una creativamente estas dúas disciplinas tan diferentes? E isto é -- esencialmente, este tipo de remix creativo é un selo distintivo da innovación. Mirade, aquí temos un de Jessica Green sobre a ecoloxía microbiana dos edificios. Está literalmente definindo un novo campo de traballo. E nós poderiamos volver a eses tópicos e dicir, vale, que charlas son primordiais para esas conversas? No conxunto de charlas sobre cidades, unha das primordiais era unha de Mitch Joachim sobre cidades ecolóxicas, e das charlas sobre xenética, temos unha sobre bioloxía sintética de Craig Venter. Estas son charlas que están a unir outras moitas charlas da súa disciplina. Podemos ir noutra dirección e dicir está ben, son charlas que sintetizan ampliamente unha morea de campos distintos. Usamos a medida de diversidade ecolóxica para conseguilo. Como por exemplo, unha charla de Steven Pinker sobre a historia da violencia, moi sintético.

6:32 E logo, por suposto, hai charlas que son tan únicas que están como na estratosfera, no seu propio sitio especial, e a iso chamámoslle a lista Colleen Flanagan. Se non coñecedes a Colleen, é unha artista, e un día pregunteille, "¿como é todo ahí fóra na estratosfera da nosa idea de espazo?" E aparentemente cheira a panceta. Eu non o sabería. Polo tanto, estamos a usar a idea central da rede para atopar charlas que sexan únicas, unhas que sintetizan de forma creativa unha morea de campos distintos, outras que se centran no seu tema, e outras que abranguen campos disparatados. ¿Vale? Xamáis os atopariamos de non ser pola nosa obsesión co que está de moda agora. E todo isto vén dado pola arquitectura da complexidade, ou polos patróns que conectan as cousas.

7:13 SG: Isto é totalmente certo. Metémonos nun mundo excesivamente complexo, e estivemos a usar algo como algoritmos para filtralo dalgunha maneira e así poder navegar nel. Estes algoritmos, aínda que útiles, tamén son moi limitados, e podemos facelo mellor porque podemos decatarmos de que a súa complexidade non é casual. Ten unha estrutura matemática, e podemos usar esta estrutura para explorar cousas como o mundo das ideas para ver o que se está a dicir, o que non; para ser un pouquiño máis humanos e, con sorte, un pouquiño máis listos.

7:44 Grazas.

7:45 (Aplausos)