Return to the talk Return to talk

Transcript

Select language

Translated by Roeland Buckinx
Reviewed by Els De Keyser

0:11 Bekijk dit eens van dichterbij. Er is meer aan de hand met dit schilderij dan je denkt. Ja, het is een man geschilderd in acrylverf, maar niet op doek. Ik schilderde dit rechtstreeks op de man.

0:26 Ik sla het doek gewoon over in mijn kunst, en als ik je portret wil schilderen, dan schilder ik het op jou, fysiek op jou. Dat wil ook zeggen dat je waarschijnlijk eindigt met een oor vol verf, want ik moet je oor op je oor schilderen. Alles in deze scène, de persoon, de kleren, stoelen, muur, wordt bedekt met een verfmasker, dat weerspiegelt wat er direct onder zit. Op deze manier kan ik een driedimensionale scène er doen uitzien als een tweedimensionaal schilderij. Ik kan het fotograferen vanuit elke hoek en toch lijkt het 2D. Hier komt geen Photoshop aan te pas. Dit is gewoon een foto van één van mijn driedimensionale schilderijen.

1:12 Jullie vragen zich misschien af hoe ik op het idee kwam om mensen te veranderen in schilderijen. Oorspronkelijk had dit niks te maken met mensen of verf. Het ging om schaduwen. Ik was gefascineerd door de afwezigheid van het licht, en ik wou een manier vinden om het te materialiseren en het te vatten voor het veranderde. Ik kwam met het idee om schaduwen te schilderen. Ik vond het fantastisch dat ik in die schaduw mijn eigen geschilderde versie kon verbergen en dat het bijna onzichtbaar zou zijn tot het licht veranderde en plots mijn schaduw aan het licht zou komen.

1:47 Ik vroeg me af waar ik nog schaduwen op kon zetten en ik dacht aan mijn vriend Bernie. Maar ik wilde niet gewoon de schaduwen schilderen. Ik wilde ook de lichtpunten schilderen en een afbeelding in grijstinten op zijn lichaam maken. Ik had een heel specifieke visie over hoe dat eruit zou zien, en terwijl ik hem schilderde, zorgde ik ervoor dat ik die visie zeer nauw volgde. Maar er bleef iets flikkeren voor mijn ogen. Ik was niet zeker waar ik naar aan het kijken was. En toen ik eventjes een stap terug zette, magie. Ik had mijn vriend veranderd in een schilderij. Ik had nooit kunnen voorspellen dat, toen ik een schaduw wou tekenen, ik een hele andere dimensie zou ontdekken, ik die zou samenklappen, ik een schilderij zou nemen en het tot mijn vriend zou maken en hem dan zou terugbrengen tot een schilderij.

2:38 Ik twijfelde wel, hoor, want ik was zo enthousiast over wat ik gevonden had, maar ik ging net afstuderen aan de universiteit met een diploma in politieke wetenschappen. Ik had altijd gedroomd dat ik naar Washington, D.C., zou gaan, aan een bureau zou zitten en voor de overheid zou werken. (Publiek lacht) Waarom moest dit daar nu een stokje voor steken?

3:03 Ik nam de moeilijke beslissing om naar huis te gaan na het afstuderen en niet naar het parlement te gaan, maar af te zakken naar de kelder van mijn ouders en te leren hoe ik moest schilderen. Ik had geen idee waar te beginnen. De laatste keer dat ik geschilderd had, was ik 16 jaar oud, op zomerkamp. Ik wou mezelf niet leren hoe ik moest schilderen door de oude meesters te kopiëren of een doek te spannen en telkens opnieuw te oefenen op dat oppervlak, omdat voor mij dit project daar niet om ging. Het ging om ruimte en licht.

3:39 Mijn eerste doeken bleken dingen die je niet zou verwachten als doek, zoals gebakken voeding. Het is quasi onmogelijk om verf te laten hechten op het vet in een ei. (Publiek lacht) Het was zelfs nog moeilijker om verf te laten plakken op het zuur in een pompelmoes. Dat deed gewoon mijn penseelstreken verdwijnen zoals onzichtbare inkt. Ik deed er wat verf op en die was onmiddellijk weer weg.

4:07 Als ik dan mensen wou verven, wel, dan was ik een beetje beschaamd om mensen naar mijn studio te brengen en hen te laten zien dat ik mijn dagen sleet in een kelder terwijl ik verf op toast smeerde. Het leek me gewoon logischer dat ik zou oefenen door op mezelf te schilderen. Eén van mijn favoriete modellen werd uiteindelijk een gepensioneerde oude man die er niks om gaf om stil te zitten en verf in zijn oren te krijgen. Hij had er ook niets op tegen om meegenomen te worden naar zeer openbare plaatsen om te worden tentoongesteld, zoals in de metro.

4:44 Ik had zoveel plezier met dit proces. Ik was mezelf aan het leren hoe te schilderen in allerlei verschillende stijlen en ik wou zien wat ik er nog allemaal mee kon doen. Ik ontmoette een partner, Sheila Vand, en we hadden het idee om schilderijen te maken op een meer ongewoon oppervlak, en dat was melk. We kochten een zwembad. We vulden het met melk. We vulden het met Sheila. En ik begon te schilderen. De beelden waren altijd totaal onverwacht op het eind, omdat ik een heel specifieke voorstelling kon hebben over hoe het er zou uitzien. Ik kon schilderen om dat te verkrijgen, maar het moment dat Sheila in de melk ging liggen, veranderde alles. Het was in constante beweging, en we moesten dat omhelzen, eerder dan het tegengaan, zien waar de melk ons heen zou brengen en dan compenseren om het zelfs beter te maken. Soms, wanneer Sheila in de melk ging liggen, werd alle verf van haar armen gespoeld. Dat lijkt misschien een beetje knoeiwerk, maar onze oplossing was dan: "OK, verberg je armen." Eén keer kreeg ze zoveel melk in haar haren dat die gewoon alle verf van haar gezicht spoelde. "Goed dan, verberg je gezicht." En uiteindelijk kregen we iets dat veel eleganter was dan we ons hadden kunnen voorstellen, zelfs al is dit in essentie dezelfde oplossing die een gefrustreerd kind gebruikt wanneer het geen handen kan tekenen: ze gewoon verbergen in de broekzakken.

6:12 Toen we begonnen met het melkproject, en toen ik begon, kon ik niet voorspeld hebben dat ik zou gaan van het nastreven van politieke dromen en bureauwerk naar het struikelen over een schaduw en dat ik mensen in schilderijen zou veranderen en mensen zou beschilderen in een melkbad. Maar het is waarschijnlijk ook niet onvoorspelbaar dat je het vreemde kan ontdekken in het bekende, als je maar bereid bent om verder te kijken dan datgene dat al in het licht staat, dat je kan zien wat er onder het oppervlak ligt, verborgen in de schaduwen, en kan erkennen dat er daar meer kan zijn dan het blote oog kan zien.

6:49 Dank u.

6:50 (Applaus)